Sterker door het katholieke geloof (5)

Door Charles Chang –

In deze nieuwe rubriek vertelt iemand zijn of haar persoonlijke ervaring met het katholieke geloof. ‘Sterker door het katholieke geloof’ verschijnt op elke eerste en derde vrijdag van de maand. Tekst en beeld van deze editie: Charles Chang.
Aan het woord deze keer is Aruna Mungra die niet zo lang terug voor dit geloof heeft gekozen.

Hindoes
‘Ik weet niet of ik het wil doen. Geef me wat bedenktijd,’ zegt Aruna Mungra (47). Na enkele dagen stemt ze toe voor een interview. ‘Ik doe het als service voor God en om vrouwen in moeilijke thuissituaties te empoweren,’ geeft ze als redenen. Aruna’s grootvader is Johannes Mungra naar wie de bekende straat is vernoemd. ‘Hij was katholiek omdat hij als kind in het Rajpur-internaat verbleef, maar hij was niet belijdend en mijn aadji of oma beheerde een mandir. De meesten van ons zijn hindoe. Een enkeling heeft een ander geloof, omdat die aangetrouwd is of het geloof van de partner heeft aangenomen, maar van huis uit zijn de Mungra’s hindoes.’

Kaarsje voor Maria
Op de vraag waarom ze dan katholiek is geworden, zegt Aruna lachend: ‘Ik heb niet gekozen, het geloof heeft mij gekozen.’ Ze blikt hiervoor terug naar haar kinderjaren. ‘Op school ontmoette ik kinderen met een katholieke opvoeding en dat heeft mij altijd geraakt. Ik voelde mij erdoor aangetrokken ofschoon we thuis elke avond hindoegebeden opzegden. Mijn ouders zijn van de Arya Samaj, maar mijn moeder leerde mij ook een kaarsje aan te steken bij Maria voor een weesgegroetje; iets wat ik nog altijd doe wanneer ik een kerk binnenstap. Thuis met kerst hadden we altijd een kerstboom en we maakten ook een kijkdoos met daarin een kerststal. Dit en het kaarsje branden had mijn moeder overgehouden van de Philomena- en de Louiseschool waar ze als kind naar school ging.’

Band met God
Een ervaring die Aruna nog meer tot het katholiek geloof aantrok, was toen ze als kind op een avond heel erg bang werd. ‘Ik weet niet waarom, maar ik begon te bidden tot Jezus. Daarna kreeg ik een gevoel van bescherming, ik kwam tot rust en viel in slaap.’
Op haar zeventiende vertrokken Aruna en haar vriend naar Nederland voor verdere studie. Ze hield er een moeizame relatie aan over. ‘Wat ook eraan bijdroeg was de agnosthouding van mijn partner: hij geloofde niet in God. Dit had invloed op mijn geestelijke gemoedstoestand en hoewel ik bleef bidden, ging ik ook de richting op van agnost. Bijna dertien jaar lang bleef het sudderen, maar toen ik de relatie beëindigde, kwam de omslag in mijn leven. Ik had weer een band met God, ik voelde me gelukkig en ik was weer mezelf.
In de slaapkamer had ik een eigen altaar waar ik ’s morgens en ’s avonds bad. Ik ging nog niet naar de kerk, maar later bij een andere baan zag een Nederlandse collega mijn spirituele honger. Zo bracht zij me op een zondag naar de kerk. Het was de St.-Lambertuskerk, een mooie kerk in een mooie buurt van Rotterdam. Elke zondag hebben ze daar de Latijnse hoogmis – ik was gelijk verkocht!’ zegt Aruna met vreugde in haar stem. ‘Vanaf die dag ging ik elke zondag naar de kerk en brandde ik na de dienst een kaarsje bij Maria.’

Gedoopt
Toch ging er nog wat tijd overheen voordat Aruna de keuze maakte om zich te laten dopen. Op haar achtendertigste begon ze aan een nieuwe relatie die niet lang stand hield. ‘Ik kreeg het te verduren, maar wat mij heeft geholpen om uit de relatie te stappen, was de alphacursus waaraan ik was begonnen. Na de breuk duurde het niet lang meer en liet ik me bij de paaswake in 2015, in het bijzijn van mijn zus en andere familieleden, dopen tot het katholieke geloof. Dit gebeurde in de St.-Nicolaaskerk nabij het Centraal Station van Amsterdam.’

Pelgrimstochten
Na drieëntwintig jaar wonen en werken in Nederland keerde Aruna in datzelfde jaar voorgoed terug naar Suriname. Vanwege de historie en het binnenontwerp koos ze voor de kathedrale basiliek als kerk. ‘In het begin was het even wennen,’ geeft ze toe. ‘De diensten zijn veel langer dan in Nederland en wat wordt er veel gezongen!’ Aruna heeft twee keren Banneux (België) bezocht en eenmaal het Vaticaan. In 2012 liep ze een deel van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela in Spanje. In oktober vorig jaar zette ze voor het eerst voet op Batavia.

OMHOOG, editie 39, 2 oktober 2022



Categorieën:column, geloof en leven, getuigenissen

Tags: , , ,

1 reply

  1. Dat kan gebeuren maar God bepaald for een ieder wat zijn of haar pad moet zijn Geen enkel religie kan en mag zeggen dat die van buitengewoon is het beste is Allemaal uppis uniek

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: