MAANDAG 9 NOVEMBER
Eerste lezing Ez.47,1 2.8 9.12
of 1 Kor.3,9b 11.16 17
Tussenzang ps.46,2 3.5 6.8 9
Evangelie Joh.2,13 22

DAGTEKST:
Apok.21,2: Ik zag de heilige Stad, het nieuwe Jeruzalem van God uit de hemel neerdalen, schoon als een bruid die zich voor haar man heeft getooid.

OVERWEGING:
Vandaag vieren wij het feest van de kerkwijding van de basiliek van Sint-Jan van Lateranen. Misschien vragen wij ons af: waarom vieren wij eigenlijk de verjaardag van een kerkgebouw? Natuurlijk is een kerkgebouw belangrijk. Hier komen wij samen om te bidden, om het Woord van God te horen en om de Eucharistie te vieren. Hier ontmoeten wij Christus, die werkelijk aanwezig komt in zijn Woord, in de gemeenschap en vooral in de heilige Eucharistie. Maar de lezingen van vandaag nodigen ons uit om nog verder te kijken. De heilige Paulus zegt: “Gij zijt Gods tempel en de Geest van God woont in u.” Wat betekent dat? Door ons Doopsel zijn wij niet zomaar mensen die af en toe naar de kerk gaan. Door ons Doopsel is de Heilige Geest in ons komen wonen. Wijzelf zijn een tempel van de Heilige Geest geworden. God wil niet alleen wonen in kerken van steen maar ook in ons hart en in ons leven. En als wij begrijpen dat ons leven een tempel van God is, dan moeten wij ons ook afvragen: wat bevindt zich in die tempel? In het evangelie zien wij hoe Jezus de tempel binnengaat en daar allerlei dingen aantreft die er niet thuishoren. Daarom jaagt Hij de handelaars weg en zegt: “Maak van het huis van mijn Vader geen markthal!” Ook onze ziel, ook ons hart, kan soms gevuld raken met dingen die daar eigenlijk niet thuishoren. De zonde neemt de plaats in waar God zou moeten wonen. Egoïsme, haat, jaloezie, ontrouw, leugens, hoogmoed, gebrek aan liefde of vergeving… langzaam kunnen deze dingen ons hart vullen. Jezus wil vandaag ook onze tempel reinigen. Niet omdat Hij ons wil veroordelen, maar omdat Hij van ons houdt. Hij wil dat ons hart opnieuw een plaats wordt waar God kan wonen. Er kan geen plaats zijn voor God en tegelijkertijd voor de zonde die ons van Hem verwijdert. Daarom hebben wij voortdurend bekering nodig. Maar wij weten ook dat wij uit onszelf niet altijd sterk genoeg zijn. Daarom geeft de Heer ons zijn genade. Hij vergeeft ons in het Sacrament van de Verzoening. Hij voedt ons in de Eucharistie. Hij geeft ons zijn Heilige Geest om opnieuw te beginnen. Een kerkgebouw moet onderhouden en verzorgd worden. Als wij zien dat iets kapot is, proberen wij het te herstellen en schoon te maken. Hoeveel meer zorg zouden wij dan moeten dragen voor die andere tempel: ons eigen hart en ons eigen leven, waar de Heilige Geest wil wonen. Laten wij daarom vandaag de Heer vragen: Heer, kom en reinig de tempel van mijn hart. Neem weg wat mij van U verwijdert. Geef mij de kracht om de zonde te verlaten en maak van mij opnieuw een waardige woonplaats van uw Heilige Geest.

GEBED:
God, van levende en uitverkoren stenen bouwt Gij een huis waarin uw Majesteit voor eeuwig woont. Schenk het volk dat U toebehoort genade op genade, en laat uw Kerk op aarde groeien naar haar voltooiing in het hemelse Jeruzalem. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon. Amen.

DINSDAG 10 NOVEMBER
Eerste lezing Tit.2,1 8.11 14
Tussenzang ps.37,3 4.18.23.27.29
Evangelie Lc.17,7 10

DAGTEKST:
De Heer heeft de heilige Leo uitverkoren tot zijn hogepriester; Hij heeft voor hem zijn schatkamer geopend en hem in overvloed van zijn gaven meegedeeld.

OVERWEGING:
Jezus vermaant ons dat wij ‘onnutte knechten zijn, die alleen maar onze plicht hebben gedaan’. Deze vermaning wil ons behoeden voor trots en eigenwaan. Dat wij Christus in zijn Kerk dienen is uiteindelijk geen kwestie van onze verdienste maar een gave. Onze talenten zijn immers gaven van God. Die gaven krijgen wij in de schoot gelegd en mogen wij de onze noemen. Wij krijgen ze in bezit. Maar ze mogen geen reden worden om ons boven anderen te verheffen. De Heer wil dat wij onze talenten inzetten zonder te zoeken naar beloning of bevestiging. Daarom is het belangrijk om onze motieven bij het doen van goede werken te onderzoeken. Is ons motief: ik dien zodat de ander mij gaat waarderen? Dan zitten wij te zeer vast aan het krijgen van waardering. Die mag ons best wel gegeven worden als ‘bijvangst’. Maar niet als hoofdmotief. Ons hoofdmotief mag zijn de liefde van de Heer. De Heer heeft ons onvoorwaardelijk lief. En in zijn liefde heeft Hij ons zijn talenten gegeven. Daar mogen wij de Heer voor danken. En verder zetten wij onze talenten in zonder het opzettelijk zoeken van waardering of een schouderklopje. Dat maakt ons tot vrije en blije mensen. En als wij dan vanwege onze dienstbare inzet waardering ontvangen dan nemen wij die in dankbaarheid aan. Wij danken de Heer dat wij dit goede werk hebben kunnen doen. En wij zijn blij dat anderen hier van mogen profiteren. Zo wordt onze inzet reden tot vreugde bij zowel ontvanger als ook bij mij zelf.

GEBED:
God, Gij hebt uw Kerk gegrondvest op de onwrikbare steenrots, de apostel Petrus, en Gij laat niet toe dat de poorten der hel haar ooit overweldigen. Wij bidden U: schenk haar, op voorspraak van de heilige paus Leo de Grote, standvastigheid in de leer en onder uw bescherming duurzame vrede. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon. Amen.

WOENSDAG 11 NOVEMBER
Eerste lezing Tit.3,1 7
Tussenzang ps.23,1 6
Evangelie Lc.17,11 19

DAGTEKST:
1Sam.2,38: Zo spreekt de Heer: Ik zal een priester voor mijn dienst aanstellen die trouw zal zijn; een man naar mijn hart, die zal doen wat Ik verlang.

OVERWEGING:
Vandaag horen wij hoe Jezus tien melaatsen reinigt. Slechts één neemt zich de moeite om terug te keren. Hij dankte niet alleen God maar hij wierp zich vervolgens ook vol dankbaarheid voor Jezus’ voeten neer. Dankbaarheid is een groot goed. Niet zelden leggen wij de Heer slechts onze noden voor. En vaak zijn het lichamelijke kwalen of kleinmenselijk zorgen en die mogen er zeker ook zijn. Maar in feite zijn wij sinds ons Doopsel geen vreemdelingen of ontheemden meer maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God. Van ons wordt meer verwacht, wij als huisgenoten van God.
Wij mogen fier zijn op onze hoge plaats, wij worden niet alleen kinderen van God genoemd maar wij zijn het ook. Maken wij ons ‘kind van God’ zijn vruchtbaar door ons ook aan te sluiten bij de leerlingen die met Jezus op weg zijn naar Jeruzalem. Jezus, aan Hem danken wij de genade waarin wij staan. Volgen wij Hem tot op het kruis. Daar heeft Hij ons van de melaatsheid bij uitstek gereinigd. Jezus spreekt ons over het hoofd van die dankbare vreemdeling aan: Mijn geliefd kind, sta op en ga met Mij mee; uw geloof zal ook u redden.

GEBED:
God, de heilige bisschop Martinus heeft U verheerlijkt door zijn leven en door zijn dood. Herhaal nu in ons hart het wonder van uw genade en laat dood noch leven ons scheiden van uw liefde. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon. Amen.

DONDERDAG 12 NOVEMBER
Eerste lezing Filemon 7 20
Tussenzang ps.146,7 10
Evangelie Lc.17,20 25

DAGTEKST:
De heilige Josafat heeft tot dood toe gestreden voor de wet van zijn God; de bedreigingen van de zondaars heeft hij niet gevreesd, want hij stond onwankelbaar op een vaste rots.

OVERWEGING:
“Het Rijk Gods is midden onder u.” Dat is het antwoord dat Jezus geeft op de vraag van de Farizeeën wanneer het Rijk Gods zou komen. Het lijkt een onbevredigend antwoord omdat we er zo weinig van menen te zien. Hangt dat niet samen met onze ideeën hoe dat rijk er zou moeten uitzien? Natuurlijk hebben we een beeld van het Rijk van God: een volmaakte wereld al hier op aarde. Een rijk waar vrede heerst en elke mens gelijke kansen heeft en gelijkwaardig behandeld wordt. Ja, zo zou het moeten zijn. Maar de realiteit is anders. Denken we niet te groots enerzijds naar menselijke maatstaf en te klein naar goddelijke maatstaf. Daar lijkt het wel op. We hebben zo onze eigen theologische gedachten, sociale wetmatigheden en logische inzichten langs welke lijnen zich het Koninkrijk Gods zou moeten verwezenlijken en zichtbaar moet zijn. Maar nog eens. Het klopt niet, zo werkt het niet. Het Rijk Gods is er en voor velen onzichtbaar. Het is daar waar de ene mens de andere in zijn waarde laat. Waar de ene mens de andere zonder dubbele agenda tegemoet treedt. Het is daar waar een mens zich niet bedreigd voelt en zich zo kan ontplooien dat hij het beeld dat God van hem heeft realiseert. Daar voltrekt zich het Rijk Gods zonder trompetgeschal. Let op en kijk. Het is er en overal.

GEBED:
Heer, laat over uw Kerk de Geest vaardig worden die de heilige Josafat bezielde toen hij zijn leven gaf voor zijn volk. Wij vragen op voorspraak van deze martelaar: schenk ook ons de kracht van die Geest om zonder vrees ons leven te geven voor onze naasten. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon. Amen.

VRIJDAG 13 NOVEMBER
Eerste lezing 2 Joh.49
Tussenzang ps.119,1.2.10.11.17.18
Evangelie Lc.17,2637

DAGTEKST:
Ps.88(87),3: Laat mijn bidden tot U doordringen; luister naar mijn dringend roepen, Heer!

OVERWEGING:
Hebben we vandaag te doen met een somber evangelie? Zo lijkt het wel bij een vluchtige oppervlakkige lezing. Maar wie het evangelie van deze dag een paar keer herleest zal hierna tot andere gedachten komen. De opgesomde feiten blijven de feiten maar ze horen wel in het plan dat God met de wereld, met ons heeft. Het is Gods heilsplan. En dat heilsplan is gericht op de redding van de mens. Wie met God door het leven wandelt en een vertrouwensband in geloof met Hem heeft, zal de vreugde van een waakzame geest ontvangen. Zo’n mens leeft niet bij de dag noch met de mentaliteit: na mij de zondvloed. Eens komt de zondvloed zoals in de dagen van Noach, in elk mensenleven. Niet met een watervloed maar door het onverwachte moment dat je overvallen wordt door de boodschap dat het einde nabij is. En dan breekt paniek uit en wanhoop en grijpen mensen naar de nu zo geprezen, maar te misprijzen opvatting om toch vooral tot het einde toe zelf de regie in handen te houden. We houden niets in handen want na onze dood is het God die oordeelt. De gelovige mens beseft dat het leven hier voorbij zal gaan en hij leeft dus niet bij de waan van de dag. Hij zal bidden: ‘Heer, moge uw Rijk komen’. Voor een gelovige mens is de dood geen einde maar het betekent een bewust gaan beleven dat ons niets kan scheiden van de liefde van Christus. Dat zal niet wegnemen dat we liever geen pijn lijden of ons zorgen maken over hoe ons levenseinde zal zijn. Ook dan zullen we ons mogen toevertrouwen aan de Heer. We mogen erop vertrouwen dat wie gelooft, gered wordt.

GEBED:
Almachtige en barmhartige God, wend in uw goedheid alle onheil van ons af en laat ons, vrij naar lichaam en geest, onbelemmerd uw wil volbrengen. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon. Amen.

ZATERDAG 14 NOVEMBER
Eerste lezing 3 Joh.58
Tussenzang ps.112,16
Evangelie Lc.18,18

DAGTEKST:
Wees gegroet, heilige Moeder! Uit u is een Kind geboren dat Koning is van hemel en aarde tot in alle eeuwigheid!

OVERWEGING:
Jezus vertelt ons vandaag over een weduwe die blijft aandringen bij een rechter. Zij geeft niet op. Steeds opnieuw vraagt zij om recht. De rechter luistert uiteindelijk, niet omdat hij een goed mens is maar omdat hij van haar aandringen af wil. Jezus gebruikt dit verhaal om ons iets te leren over het gebed. Als zelfs een onrechtvaardige rechter uiteindelijk luistert, hoeveel te meer zal God dan luisteren naar zijn kinderen die dag en nacht tot Hem roepen. Maar aan het einde stelt Jezus een belangrijke vraag: “Zal de Mensenzoon bij zijn komst het geloof op aarde vinden?” Het gaat dus niet alleen om de vraag of wij bidden. Het gaat om de vraag of wij blijven vertrouwen wanneer het antwoord van God uitblijft. Wij willen vaak dat God onmiddellijk doet wat wij vragen. Maar volhardend gebed verandert niet alleen de situatie waarover wij bidden; het verandert ook onszelf. Langzaam leren wij zeggen: “Heer, niet mijn wil, maar uw wil geschiede.” Dat is bekering. Daarom past de eerste lezing zo goed bij het evangelie. Johannes prijst Gaius omdat hij gastvrij is voor mensen die hij nauwelijks kent. Hij ontvangt vreemdelingen en helpt hen verder. Ook dat is geloof dat zichtbaar wordt in ons leven. Want wij kunnen gemakkelijk zeggen dat wij geloven, maar hoe ziet dat geloof eruit in ons dagelijks leven? Zijn wij werkelijk gastvrij? Maken wij ruimte voor iemand die ons nodig heeft? Kunnen wij iemand vergeven die ons heeft gekwetst? Hebben wij oog voor iemand die eenzaam is? Of zijn er mensen voor wie wij de deur van ons hart gesloten hebben? Misschien vraagt de Heer ons vandaag daarom twee dingen. Aan welke deur moet ik blijven kloppen? Waar moet ik blijven bidden en vertrouwen, ook al lijkt er niets te veranderen? Maar ook: voor welke deur houd ik zelf de deur gesloten? Wie heb ik buitengesloten, wie wil ik niet meer zien, aan wie wil ik geen nieuwe kans geven? De Heer nodigt ons vandaag uit tot bekering. Niet tot iets groots of ingewikkelds, maar tot een concrete verandering van ons hart. Misschien moeten wij opnieuw leren bidden. Misschien moeten wij iemand vergeven. Misschien moeten wij iemand opzoeken, luisteren naar iemand die wij te weinig aandacht geven, of eenvoudigweg onze deur en ons hart weer openen. Want God is niet zoals de onrechtvaardige rechter uit het evangelie. Hij hoort ons omdat Hij onze Vader is. En wanneer wij blijven bidden, wil Hij ons steeds meer vormen naar het hart van zijn Zoon. Laten wij daarom vandaag opnieuw beginnen: blijven bidden, blijven vertrouwen en onze deur openen voor de ander. Dan zal ons geloof niet alleen iets zijn wat wij met onze mond belijden, maar iets wat zichtbaar wordt in ons leven.

GEBED:
Heer onze God, neem ons leven in bescherming en wees te allen tijde ons behoud. Help ons op voorspraak van de heilige Maria, altijd maagd, in de noden van dit ogenblik en laat ons eens ervaren wat eeuwige vreugde is. Door onze heer Jezus Christus, uw Zoon. Amen.