Huwelijksverbond, een teken van Gods liefde

Door Kumar Irudayasamy SDS –

Op woensdag 17 februari is het Aswoensdag, het begin van de veertigdagentijd. We doen ons best om toch een bezinningsvolle tijd te hebben. In het midden van de maand februari – 14 februari – vieren wij Valentijnsdag. Dit is de feestdag van de heilige Valentinus. Deze heilige is de schutspatroon van verliefden en verloofden. Hij stierf als martelaar in het jaar 306. In dit kader wil ik het hebben over het sacrament van het huwelijk, 1 van de zeven sacramenten in onze katholieke kerk.

Gods liefde
Het onverdiende geluk te mogen beminnen, bemind te worden en samen zorg te mogen dragen voor nieuw leven heeft mensen steeds doen vermoeden dat hun liefde het louter menselijke overstijgt. Trouwe liefde en de geboorte van nieuw leven zijn voor christenen altijd ervaringen geweest die hen op het spoor brachten van God. In de Kerk spreekt men over het sacrament van het huwelijk: in de menselijke levens- en liefdesgemeenschap tussen man en vrouw herkent de Kerk Gods liefde. In de kracht van de heilige Geest wordt het huwelijksverbond een teken van Gods liefdevolle nabijheid.
Wat liefde is, leren wij christenen van Jezus van Nazaret. Zijn leven stond geheel in het teken van de ander. Hij gaf Zijn leven voor Zijn vrienden, zelfs letterlijk op het kruis. In hun wederzijds gegeven-zijn aan elkaar willen gehuwden die liefde – Christus’ liefde voor Zijn volk – zichtbaar en tastbaar maken. Daarom erkent de Kerk het huwelijksverbond als een sacrament, als een heilig teken waarin Gods liefde concreet wordt. Het sacrament zuivert, bevestigt en stimuleert het waardevolle dat in elk menselijk huwelijk aanwezig is en verdiept het tot een teken van Gods liefde.

Trouwen in de kerk
Wat moet je doen als je je geroepen voelt om te trouwen? Echtparen die een kerkelijk huwelijk wensen aan te gaan, nemen twee maanden vooraf contact op met de pastorie. Het is aan te raden eerder geen afspraken te maken omtrent uur en datum van het huwelijk om teleurstelling te voorkomen. In de kerstweek en tijdens de Goede Week worden er geen huwelijksvieringen gehouden in onze kerk. Dit heeft te maken met de grote drukte in de kerk en de vele voorbereidingen voor de kerkelijke feestdagen.
De huwelijksvoorbereiding bestaat uit de invulling van de officiële gegevens, de kennismaking met de priester, gesprekken over de betekenis van het kerkelijk huwelijk en de afspraken omtrent de kerkelijke viering. In de kerk, in bijzijn van familie, vrienden en parochiegemeenschap wordt de huwelijksbelofte gedaan: Ik wil je man/vrouw zijn en ik beloof je trouw te blijven in goede en kwade dagen, in armoede en rijkdom, in ziekte en gezondheid. Ik wil je liefhebben en waarderen al de dagen van mijn leven (uit de huwelijksliturgie).

Hieronder een mooie en inspirerende getuigenis van het echtpaar Eddy en Esseline Djotaroeno dat zijn veertig jarig huwelijksjubileum heeft gevierd.


Hoe het begon
Op 26 december 2020 was het precies 40 jaar geleden dat wij wettelijk zijn getrouwd. Wij kenden elkaar veel eerder. Onze relatie begon op 25 november 1975, de dag van de staatkundige onafhankelijkheid van ons land. Ik zat toen nog op het CPI (kweekschool) en Eddy was pas begonnen met werken. Er was feest op school en hij kwam met een paar vrienden langs om een kiekje te nemen.
Wij zagen elkaar om de twee weken. Ik ging dan met de rivierboot naar de stad of Eddy kwam op de bromfiets naar Commewijne om me te halen. In het onderwijs was het toen zo, dat je met een diploma op zak eerst twee schooljaren in een district moest werken. Ik had toen gekozen voor het district waar ik als jong meisje naar school ging op de glo-school, O.S. Reynsdorp in het plaatsje Bakkie in het district Commewijne. Je kon de plek niet met de auto bereiken.
Deze tweewekelijkse trip naar en van de stad was vermoeiend, maar de gedachte je vriend te zien deed alle vermoeidheid te niet. Eddy wachtte vrijdagmiddag op mij aan de Waterkant om richting Billiton te rijden. Zondagochtend bracht hij me dan terug naar de Waterkant. We namen afscheid met een dikke brasa en ik stapte in de Tapoeripa- of Tempatieboot richting Commewijne. Afhankelijk van het getij duurde de bootreis 3 tot 4 uren.

In liefde en verbondenheid
Begonnen met ons tweeën telt ons gezin nu zestien leden: 4 kinderen, 1 dochter en 3 zonen en 6 kleinkinderen, 3 meisjes en 3 jongens. Alle vier kinderen hebben een goede educatie genoten. Er wordt ook wel gezegd: Je bent geslaagd in de opvoeding van jouw kinderen als ze wat zijn geworden in de maatschappij. En dat kunnen wij beamen. Ondanks ze nu allen in het buitenland wonen, maakt de moderne technologie het mogelijk dat wij haast dagelijks contact hebben met elkaar.
Alle kinderen en 4 (van de zes) kleinkinderen zijn gedoopt in de H. Driekoningenkerk door pater Gerard Geyskens(+) en door pater Jan Verboogen. Ook ik werd gedoopt door pater Gerard; dat was in januari 1991 samen met een grote groep andere gelovigen. Deze groep was de eerste aan wie hij toen zelf catecheselessen verzorgde.
Een bijzonder moment en een unieke gebeurtenis in ons huwelijksleven was toen pater Gerard op 20 augustus 2006 aan negen Javaanse echtparen het huwelijkssacrament toediende. Wij behoorden tot deze groep. Zoals in elk huwelijksleven hebben ook wij ups en downs meegemaakt. Maar door geloof en volharding, en de genade van Onze Lieve Heer hebben we dit kunnen trotseren. We zijn nu nog steeds samen in liefde en verbondenheid, en gaan verder met Hem als onze Leidsman.

OMHOOG Jaargang 06, 7 februari 2021



Categorieën:geloof en leven

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: