Preek tijdens afscheidsdienst Bas Mulder

Geplaatst door

Pater Jan Hafmans C.Ss.R – Boxmeer 16 april 2020

“Ga en maak alle volkeren tot mijn leerling.” Die woorden uit het evangelie dat we zojuist hoorden heeft pater Mulder letterlijk ter harte genomen en in praktijk gebracht.

In 2011 heeft hij een klein boekwerkje uitgegeven: SURINAAMSE HERINNERINGEN. Ik heb dat nog eens doorgenomen. Niemand van ons hier aanwezig – behalve natuurlijk u Bep, mevrouw Linders, zus van Bas – heeft die dynamische, sportieve en ondernemende mens gekend die in dat boekje beschreven wordt.

Als jonge pater in 1959 uitgezonden naar Suriname rolde hij van de ene functie in de ander. Amper gearriveerd in Paramaribo werd hij godsdienstleraar aan de mulo, de St.-Louiseschool, uitsluitend voor meisjes. Hij onderging daar meteen de vuurdoop en kwam zodoende volop in aanraking met de leefwereld en de mentaliteit van de Surinaamse jeugd. Die is hem altijd ter harte gegaan en in alle parochies waaraan hij verbonden werd in de stad, ondernam hij veel activiteiten ten behoeve van de jeugd: sport, spel, toneel, scouts, welpen, karate, voetbal. En dit vooral voor jeugd uit de lagere klasse voor wie de deftige clubs niet toegankelijk waren.

Bas is zeer actief geweest in het mediapastoraat. Met beide handen heeft hij de gelegenheid aangegrepen om de evangelische boodschap via de toen moderne media als radio en tv uit te dragen. Hij was met het programma “Woord van de Kerk” zo succesvol dat iedereen in Suriname – ook buiten Paramaribo – pater Bas kende. Later heeft hij ook aan de wieg gestaan van een eigen radiozender van de redemptoristen en het bisdom samen om ook in het binnenland het evangelie uit te dragen.

Waar Bas altijd onder geleden heeft is het militaire bewind en alles wat het in de Surinaamse samenleving aangericht heeft: de moord op 15 vooraanstaande personen op 8 december 1982; de Binnenlandse Oorlog en naderhand de keuze van Bouterse tot president. Daaraan heeft hij nooit echt een plaats kunnen geven nadien. Wellicht ook omdat hij veel van de hoofdrolspelers en slachtoffers en hun familie persoonlijk heeft gekend, bijgestaan en begeleid.

Het feit dat hij in 1972 tot eerste viceprovinciaal gekozen werd door zijn eigen medebroeders was een ingrijpende verandering in zijn leven. Hij werd de verantwoordelijke voor de eigen medebroeders in Suriname, de officiële vertegenwoordiger van de congregatie in het bisdom, de andere congregaties in het land. Hij nam als viceprovinciaal deel aan kapittels in Nederland, aan regionale bijeenkomsten in Zuid-Amerika, aan het Generaal Kapittel; was betrokken bij de bisschoppenconferentie van de Cariben en nam deel aan bijeenkomsten van Hogere Oversten. En overal had hij zijn eigen bijdrage en werd hij gezien en erkend.

Omdat het aantal Nederlanders steeds geringer werd vanwege terugkeer naar huis wegens ouderdom en overlijden, kwamen heel veel verbindingstaken nu bij Bas terecht. Hij werd de aanspreekpersoon voor heel wat organisaties in Nederland. Hij was betrokken bij bedevaarten en pelgrimsreizen naar Peerke Donders, naar Batavia etc.

Maar hij bleef ook gewoon de pastoor van de parochie. Hij stond mensen bij in al hun nood, deed het gewone parochiekerk van dopen, trouwen en begraven; bekommerde zich om daklozen, zwervers, en organiseerde een voedselkeuken om die arme sloebers te eten te kunnen geven. Dat is wat hij eigenlijk steeds met heel zijn hart heeft gedaan.

Bas is steeds blijven studeren op en lezen over de laatste ontwikkelingen in de pastoraal. Dat deed hij ook omdat hij vele jaren eindredacteur van het bisdomblad Omhoog is geweest dat telkens inhoudelijk goed verzorgd diende te worden. Bas hield van schrijven en publiceren. Het zag het als een medium om van zijn geloof te getuigen, om het evangelie als een boodschap van hoop en vertrouwen uit te dragen.

Ik heb Bas vooral sinds 2000 leren kennen toen ik als lid van het provinciaal bestuur betrokken raakte bij de overdracht van de missie van Nederland aan Braziliaanse confraters. Ik heb in die jaren vaker bij hem gelogeerd. Maar Bas raakte toen al wat uitgeblust, moe. Hij verloor zijn greep op veel zaken en de Braziliaanse confraters beantwoordden niet aan zijn verwachtingen.

Maar van opgeven was er geen sprake. Toen echter de lichamelijke klachten toenamen, zijn lopen steeds moeizamer ging, brak bij hem het inzicht door dat het beter was naar Nederland terug te keren, voorgoed. Dat gebeurde in 2010 nadat in september 2009 nog een grootse huldiging had plaatsgehad vanwege 50 jaar dienstbaarheid aan de Surinaamse samenleving.

Ja, Bas was meer Surinamer dan Nederlander. En dat is hij gebleven tot aan zijn dood. Hij was wel blij dat hij nu meer bezoek kreeg van zijn familie. Hijzelf kreeg steeds meer bewegingsmoeilijkheden en kwam niet vaak meer buiten de deur. Hij waardeerde de zorg, de aandacht, vooral leefde hij op als Surinaamse vrienden en bekenden hem kwamen bezoeken. Maar het liefst was hij alleen, een kluizenaar die zich amuseerde met lezen, muziek luisteren en stil zijn.

Op Goede Vrijdag is hij gestorven. Zijn leven was volbracht. Moge hij nu de rust genieten die hij verdiend heeft. Moge hij leven bij de Heer in wiens dienst hij heel zijn leven als redemptorist missionaris gesteld heeft.
Rust zacht en in vrede, Bas!

OMHOOG Jaargang 64, editie 15, 19 april 2020

pater Sebastian ‘Bas’ Mulder C.Ss.R (1931-2020)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s