Het kan nog mooier

Geplaatst door

Door Luve

Beeldjes
In de woonkamer thuis bij mijn broer staat een serie beeldjes. Ze stellen voor het hoofd van een nar. Zo op het eerste gezicht zijn ze allemaal hetzelfde. Ik vroeg me dan ook af: waarom 7 dezelfde afbeeldingen. Toen ik echter wat nauwkeuriger keek, viel me het een en ander op: de beschildering vertoont verschillen en die geeft ook aan in welke volgorde ze geplaatst werden. De eerste kop is aardig, de vierde is mooi en de laatste is echt schitterend. De kunstenaar die deze beeldjes heeft beschilderd, nam duidelijk geen genoegen met ´goed´; het kon nog beter. En bij elke volgende lukte dat ook, tot hij ten slotte tevreden was; dit was wat hij eigenlijk wilde laten zien.
Terwijl ik ze alle op een rij bestudeer, dwalen mijn gedachten af naar die Grote Kunstenaar die ons allen geschapen heeft. Ook Hij heeft een beeld voor ogen van hoe wij eruit moeten gaan zien.

Vernedering en pijn
Ik herinner me een verhaal dat ik eens hoorde.
In een glazen kast waren de pronkstukken van de familie tentoongesteld: mooie vazen, beeldjes, kandelaren en glazen; u kent dat wel. Tussen al die items was er één blikvanger: een beeldschone vaas die de aandacht trok van iedereen die de kast voorbijliep. De ‘medebewoners’ van de kast waren heimelijk toch wel een beetje jaloers. Op een dag trok een van hen de stoute schoenen aan en merkte op: ‘Iedereen kijkt alleen maar naar jou’, en de vaas begon haar verhaal.
“Weet je, ik ben niet vanaf het begin zo mooi geweest. Toen de pottenbakker mij uit klei had gevormd, keek hij heel kritisch naar mij. De vorm beviel hem niet helemaal en hij begon toen hier een beetje harder te drukken, daar een beetje klei weg te schrapen en zette me om te drogen. Terwijl de klei droogde, merkte hij dat er wat groffe deeltjes in zaten. Met een pincet plukte hij die eruit en streek het oppervlak weer glad met wat water. Ik werd weer te drogen gelegd. Ik weet niet wat er toen fout ging, maar er kwamen scheuren in mijn oppervlak en die waren zo diep dat de pottenbakker besloot mij opnieuw te maken. Hij dompelde me in water totdat ik weer helemaal zacht geworden was. Nu kon hij opnieuw beginnen en hij ging zolang door totdat ik de door hem gewenste vorm had zonder groffe deeltjes. Ik kan je wel vertellen dat dat geen pretje was. Daarna werd ik weer gedroogd en beschilderd. Ik vond dat ik er toen heel goed uitzag. En ook de pottenbakker was tevreden.
Toch was dat nog niet het einde. Ik werd nu in een hete oven geplaatst om de kleuren erin te bakken. Wat een helse pijn was dat! Jullie kijken vandaag met wat jaloezie naar mij, maar ik verzeker je, de weg die ik heb afgelegd om er vandaag zo uit te zien was geen pretje. Heel veel vernedering, pijn en vooral geduld van de pottenbakker hebben gemaakt dat ik er vandaag zo uitzie.”
De anderen in de kast waren stil na het horen van dit verhaal.

Geduld en volharding
Ik ben weer terug bij de beeldjes op de plank thuis bij mijn broer en ik vraag me af: met welk van de kopjes kan ik mijzelf vergelijken, in welke fase ben ik? Nog lang niet met de laatste en misschien ook nog niet met de een voor de laatste. De Grote Kunstenaar blijft mij vormen en kneden; ook de kleuren zijn nog niet mooi genoeg. Soms doet het pijn, maar als ik zie hoe mooi dat laatste kopje is geworden, omdat de schilder niet tevreden was met ‘het is al goed’ maar geduldig doorging, dan geeft dat mij de moed om te volharden.
U toch ook?

OMHOOG Jaargang 62, editie 30, 29 juli 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s