Handoplegging met Pinksteren

Geplaatst door

Door pater Martin Noordermeer o.m.i. –

Zoals ik de vorige week schreef, viel Hemelvaartsdag op de 40e dag na Pasen en dat is plechtig gevierd in de kathedraal op donderdag 10 mei. Velen hadden de moeite genomen om naar de viering te komen om 12.00 uur op die 40e  dag. Op Hemelvaartsdag gingen de apostelen op advies van Jezus terug naar de bovenzaal om de Beloofde Helper af te wachten. In diezelfde tijd kiezen de aanwezigen ook een plaatsvervanger voor Judas Iskarioth, zodat op de 50e dag, de 10e dag na Hemelvaart, de dag van voltooiing, de dag van Pinksteren, het college van apostelen weer volledig was met twaalf leden.

Pinksteren: de vijftigste dag!
Zoals het christelijke paasfeest zijn wortels vindt in het Joodse paasfeest, zo ook geldt dit voor het pinksterfeest. Het Joodse en christelijke paasfeest vielen altijd samen met het begin van de lente, vandaar dat ook de datum van Pasen elk jaar kan verschillen, omdat er rekening gehouden wordt met de stand van de maan.
Het Joodse pinksterfeest was van oorsprong een agrarisch feest. Op de dag na de 7 weken van 7 dagen (7×7+1=50) moest men de sikkel (=houwer!) in het graan slaan en de eerste vruchten, de eerste garve, naar de tempel brengen voor het aanschijn van Jahwe om Hem te danken voor de opbrengst van de oogst. Dat gold eveneens voor de druiven, geperst tot wijn. Het idee graan=brood en druiven= wijn brengt tot uitdrukking dat Jahwe zorgt voor het onderhoud van Zijn volk: Hij geeft het te eten en te drinken, zoals Hij dat deed in de woestijn door het manna dat uit de hemel neerdaalde en het frisse water uit de rots, midden in de woestijn. Zo doet Hij dat ook nog met ons, Zijn volk van het Nieuwe Verbond, in de eucharistie, waar Hij ons ook te eten en te drinken geeft.

Tien geboden
Later voegde zich bij dit agrarische feest een andere feestelijke gedachtenis van een historisch gebeuren, namelijk dat Jahwe aan Zijn volk een grondwet gaf, de decaloog, de tien woorden, maar bij ons beter bekend als de tien geboden, niet alleen gegrift op twee stenen tafelen die Mozes op de berg Sinaï van Jahwe kreeg overhandigd, maar vooral gegrift in het hart van ieder mens.
Het Joodse volk was nog niet een echt volk zoals alle andere volkeren. Daar zijn drie dingen voor nodig: (1) een leider, (2) een grondgebied en (3) een grondwet waarin de rechten en de plichten zijn beschreven voor een volk. Jahwe was hun leider(1), hun land was het Beloofde Land(2), Canaän, maar het Joodse volk had nog geen grondwet (3).
Die kreeg het volk op twee stenen tafelen overhandigd door Mozes, die ze weer van Jahwe had ontvangen op de berg Sinaï. Dit gebeurde op de 50e dag na hun vertrek uit Egypte, het slavenland. Dit staat beschreven in Exodus in de hoofdstukken 19 tot 24. De eerste drie van de TIEN WOORDEN van God (wij noemen ze geboden, maar het zijn eigenlijk adviezen, raadgevingen!) gaan over de betrekkingen tussen de mensen en God en de andere zeven gaan over de betrekkingen tussen de mensen onderling.

Oogst
Het christelijke pinksterfeest zoals wij dat in onze kerken heden ten dage vieren, is de feitelijke stichtingsdag van de kerk van Christus. De Heilige Geest, door Jezus beloofd aan Zijn leerlingen, komt voltooien wat Jezus is begonnen. Het is als het ware de oogst die binnengehaald wordt op die dag na 7 weken van 7 dagen, die dag erna wordt er geoogst.
Zo lezen we in Hand. 2,41: ”… Die het Woord van Petrus aannamen daar op dat eerste pinksterfeest, lieten zich dopen, zodat op die eerste pinksterdag in Jeruzalem ongeveer drieduizend mensen zich aansloten …” en verderop lezen we nog 47b: ”… en elke dag bracht de Heer er meer bijeen, die gered zouden worden …” De OOGST is begonnen. Lucas zinspeelt hier duidelijk op de oogst die er binnengehaald wordt van mensen die geloven in de zending van de Zoon van God.
Zo krijgt het christelijke pinksterfeest een diepere betekenis dan het Joodse pinksterfeest. Het gaat hier om geestelijke vruchten van mensen die het geloof in Jezus Christus hebben aangenomen. Op de vijftigste dag na het christelijke paasfeest begint voor de Kerk van Christus de oogsttijd.

Handoplegging
In vele landen, en dan denk ik met name aan Frankrijk en andere Frans-sprekende landen waaronder Haïti, is het de gewoonte dat met Pinksteren, na de wegzending door de priester of de bisschop, de gelovigen die GEDOOPT en GEVORMD zijn langs de priester gaan die hen dan de handen oplegt als herinnering aan het Heilig Vormsel dat ze hebben ontvangen.
Hij herhaalt de woorden van Jezus: ”ONTVANG DE HEILIGE GEEST”. Het zou ons even terug kunnen plaatsen naar die dag van ons vormsel. Het Vormsel is een ‘vergeten’ sacrament en we zouden de zending kunnen hernieuwen door de handoplegging. Vorig jaar is dat in verschillende kerken gedaan en de mensen hebben het een mooi, veel-betekenend gebaar gevonden. Misschien iets om ook in Suriname geleidelijk aan ingang te doen vinden in alle parochies? Laat de Heilige Geest vaardig worden over ons!

OMHOOG Jaargang 62, editie 20, 20 mei 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s