Sterker door het katholieke geloof (2)

Charles Chang –

In deze nieuwe rubriek vertelt iemand zijn of haar persoonlijke ervaring met het katholieke geloof. ‘Sterker door het katholieke geloof’ verschijnt op elke eerste en derde vrijdag van de maand. Tekst en beeld door Charles Chang.
Aan het woord deze keer is Youssef Josef Abboud die het maronitische katholieke geloof belijdt. Behalve zijn vertelling zijn ook bronnen geraadpleegd.

Libanees
In het begin ging hij naar de St.-Rosakerk, later naar de kathedraal, Driekoningen, Heilige Familie en nu al een jaar naar de OLV van Nazareth aan de Jozef Israelstraat. Josef Abboud woont met tussenpozen al een jaar of twintig in Suriname. De van geboorte Libanees is niet rooms-katholiek, maar een maronitische katholiek of maroniet. Josef zegt weinig verschil te zien met de heilige mis in Suriname. ‘In Libanon leven de mensen net als hier: vredig naast of met elkaar, ongeacht geloof.’
Het grote verschil met de Surinaamse kerk ligt volgens hem in de kleding van de bezoekers. ‘In Libanon moet je netjes gekleed zijn, hier zie ik de mensen in short, korte blouse of op slippers de kerk bezoeken.’ De kerk in Libanon schijnt ook drukker te worden bezocht. ‘Met moeite vind je een zitplaats’, zegt Josef, ‘omdat de mensen niet individueel maar met hun hele gezin gaan. Op feestdagen is er zelfs drie keren per dag mis om de drukte te verdelen.’
In Suriname merkt de ondernemer dat nu veel minder Libanezen naar de kerk gaan. In vergelijking met vroeger ziet hij nu maar een laag percentage in de kerk. Het geloof kreeg hij mee van huis, maar ook van de school waar de priesters regelmatig over de vloer kwamen om bij de kinderen het kerkbezoek te stimuleren. In Libanon wordt van generatie op generatie het verhaal verteld over hoe ze maronieten zijn geworden en de strijd die hun voorouders hebben geleverd voor het geloof.

Status
Net als de andere oosters-katholieke kerken heeft de maronitische kerk een betrekkelijk autonome status (d.w.z. een eigen kerkelijke hiërarchie, liturgie en discipline) binnen het geheel van de rooms-katholieke kerk. Volgens officiële schattingen heeft de maronitische kerk wereldwijd ruim 3 miljoen gelovigen, van wie de meeste in Libanon en Syrië wonen. Youssef komt uit een dorp in een bergachtig gebied nabij de stad Tripoli.
In het overwegend islamitische Libanon (60%) zijn de maronitische christenen (20%) geconcentreerd in het noorden van Beiroet, het noordelijke deel van Mount Lebanon Governorate, het zuidelijke deel van North Governorate, delen van Beqaa Governorate en South Governorate. Er bestaan ook aanzienlijke maronitische minderheden in Cyprus en Israël. Ook zijn er maronitische eparchieën in Egypte, Noord- en Zuid-Amerika en Australië.
Bronnen:
https://kro-ncrv.nl/katholiek/encyclopedie/m/maronitische-kerk
https://stringfixer.com/nl/Lebanese_Maronite_Christians

Johannes Maron
Wie was hij, Johannes Maron, van wie het woord maroniet is afgeleid? Maron, geboren in het huidige Syrië, ergens in de 4e eeuw, was een priester die later kluizenaar werd en zich terugtrok in de bergen nabij Antiochië, destijds de derde grootste stad van het Romeinse Rijk. Zijn heiligheid en wonderen trokken veel volgers en de aandacht in het hele rijk.
Maron omarmde een leven van stille eenzaamheid. Hij stond bekend om zijn eenvoud en buitengewone verlangen om Gods aanwezigheid in alle dingen te ontdekken. Zijn weg was diep monastiek met de nadruk op de spirituele en ascetische aspecten van het leven. Voor Maron was alles met God verbonden en was God met iedereen verbonden. Hij maakte geen scheiding tussen de fysieke en spirituele wereld. In feite gebruikte hij de fysieke wereld om zijn geloof en spirituele ervaring met God te verdiepen. Door zijn hartstocht en vurigheid voor gebed en zijn mystieke liefdesrelatie met God was hij in staat zichzelf te bevrijden van de fysieke wereld.
Maron bracht zijn tijd door in gebed en meditatie, blootgesteld aan de krachten van de natuur zoals zon, regen, hagel en sneeuw. Deze nieuw vorm van ascese (= onthouding van alle zingenot uit religieuze overwegingen) leverde al snel brede acceptatie en volgelingen op in Syrië en Libanon.

Missionaris
Met een passie om de boodschap van Christus te verspreiden, predikte Maron aan eenieder die hij ontmoette. Maron kon fysieke kwalen bij de mensen genezen, maar hij koesterde en genas ook de verloren zielen van zowel de niet-christenen als christenen.
Zijn zendingswerk kwam tot bloei toen hij in de bergen van Syrië in Kafr Nabu een tempel in een christelijke kerk veranderde. Hiermee begon de bekering tot het christendom in Syrië en later in Libanon. Na zijn dood in het jaar 410 in Kalota werd zijn leer voortgezet door zijn discipelen.
De begraafplaats van de heilige is een onderwerp van discussie. Sommige Libanese bronnen geloven dat hij werd begraven in Arethusa, het hedendaagse al-Rastan langs de rivier de Orontes in Syrië, terwijl andere beweren dat hij ligt begraven in Brad, een dorp ten noorden van Aleppo.
De feestdag van St.-Maron is op 9 februari. Op de buitenmuur van de Sint-Pietersbasiliek staat een beeld van deze heilige.
Kijk voor meer op https://stringfixer.com/nl/Maron

Charbel
Naast de stichter kennen de maronieten nog een belangrijke heilige. Youssef Antoun Makhlouf werd geboren op 8 mei 1828 in het dorp Bekaa Kafra, in het bergachtige gebied van Midden-Libanon. Youssef werd opgevoed in een vroom gezin en had bewondering voor de levens van heiligen. Ook toonde hij grote interesse voor het kluizenaarsbestaan. Later koos Youssef de naam Charbel als kloosternaam, naar een Antiocheense martelaar uit de 2de eeuw.
Na zijn studie en inwijding tot priester leidde Youssef een ascetisch en kluizenaarsleven. Op 24 december 1898 stierf hij aan de gevolgen van een hersenbloeding. De uitvaart vond plaats op Kerstmis in het Sint-Maron klooster, tevens zijn begraafplaats die jaarlijks wordt bezocht door talrijke pelgrims van zowel christelijk als niet-christelijk geloof uit de regio. Vele zieken vinden genezing op voorspraak van Charbel.
Het verhaal deed de ronde dat een paar maanden na zijn dood er een helder licht werd waargenomen rond zijn graf. De kloosteroverste liet de kist openen en zag dat het lichaam nog geheel intact was. Sindsdien stroomde er een rode vloeistof uit het lijk. Artsen en wetenschappers konden daarvoor geen verklaring geven. Het graf werd opnieuw geopend in 1950, 1952, 1955 en 1965. En steeds bleek dat het lijk intact was. De laatste keer dat het graf werd geopend was in 1976, maar toen was er enkel nog een skelet over. In het daaropvolgend jaar wordt Charbel gecanoniseerd door paus Paulus VI. Het hoeft geen betoog dat onze Josef een vurige aanhanger is van Charbel.
Bron: https://kro-ncrv.nl/katholiek/encyclopedie/m/makhlouf-charbel

Zien en horen
Josef zegt gelovig te zijn omdat je in Libanon het geloof kunt ‘zien’. ‘Als je kijkt naar Charbel, die al zoveel jaren dood is, zie je het bloed nog stromen uit zijn lichaam. Maar behalve zien, krijg je het ook te horen. Op het nieuws hoor je vaak dat er weer iemand – ongeacht geloof – beter is geworden, omdat die is gaan bidden in de kerk van Charbel. Op elke 22e van de maand is er speciaal een bedevaart daarnaartoe, hoog op een berg. Er gebeuren zoveel wonderen in Libanon. Onze voorouders die zijn gevlucht uit Syrië hebben bescherming gevonden in de bergen. Daar hebben ze ook de monasteries en kerken gebouwd die nu bedevaartplaatsen zijn geworden en op de UNESCO-Werelderfgoedlijst voorkomen. Mijn geloof is het katholieke geloof, een sterk geloof dat je overal in de wereld tegenkomt.’

OMHOOG Jaargang 66, editie 33, 21 augustus 2022



Categorieën:column, geloof en leven

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: