Druppels liefde: De meest behoeftigen

Door pater Ricardo Carvalho CSsR –

Marcus 1, 21-28

Sommigen worden definitief opgesloten in een inrichting. Anderen dwalen door onze straten. De overgrote meerderheid woont bij hun gezin. Ze zijn onder ons, maar wekken nauwelijks de belangstelling van iemand. Het zijn mensen met een psychische aandoening.

Het is niet gemakkelijk om hun wereld van lijden en eenzaamheid binnen te dringen. Omdat ze tot op zekere hoogte beroofd zijn van bewust leven en gezonde gevoelens, is het niet gemakkelijk voor hen om samen met anderen te leven. Velen van hen zijn zwak en kwetsbaar, of leven gekweld door angst in een samenleving die bang voor ze is of ze niet begrijpt.

Sinds onheuglijke tijden is er een patroon van vooroordelen, angsten en vermoedens ontstaan, waarbij een soort onzichtbare muur is opgetrokken tussen die wereld van duisternis en pijn, en het leven van degenen onder ons die onszelf “gezond” achten. De psychisch zieke zorgt voor onzekerheid en hun aanwezigheid lijkt altijd gevaarlijk. Het meest verstandige is om onze “normaalheid” te verdedigen door ze op te sluiten of op afstand te houden van onze omgeving.

Vandaag horen we van de sociale integratie van deze zieken en van de therapeutische ondersteuning die hun integratie in sociale bijeenkomsten kan betekenen. Maar dat is niet meer dan een mooie theorie als het niet leidt tot een verandering van de houding tegenover psychisch zieken en niet helpt om effectiever zoveel gezinnen te vormen die zich alleen of met weinig ondersteuning bij het aanpakken van de problemen die zij ondervinden bij de ziekte van een van hun leden.

Er zijn families die weten hoe ze met liefde en geduld voor hun geliefde moeten zorgen en die positief samenwerken met hun doktoren. Maar er zijn ook huizen waar de zieke een moeilijke last wordt om te dragen. Beetje bij beetje valt het samenwonen uit elkaar en wordt het hele gezin negatief beïnvloed, waardoor tegelijkertijd de verslechtering van de zieke wordt veroorzaakt.

Het is daarom ironisch om in theorie de betere kwaliteit van leven voor psychisch zieken, hun sociale integratie of het recht op voldoende aandacht voor hun affectieve, gezins- en sociale behoeften te blijven verdedigen. Dit is allemaal goed, maar om dit te laten gebeuren, moet er meer realistische hulp zijn voor de families en een nauwere samenwerking tussen artsen die de zieke bijstaan en andere personen die weten hoe ze dicht bij hem kunnen zijn vanuit een menselijke en vriendschappelijke relatie.

Welke plaats hebben deze zieken in onze christelijke gemeenschappen? Worden ze niet meestal vergeten? Marcus’ evangelie onderstreept vooral Jezus’ aandacht voor “degenen die bezeten zijn door boze geesten”. Zijn nabijheid tot de mensen die het meest weerloos en behoeftig zijn in het licht van het kwaad, zal voor ons altijd een oproep zijn die ons vragen stelt.

Gebed:
Heer Jezus, houd het kwaad van mij weg dat mij ervan weerhoudt vrij te zijn en een dienaar van het Koninkrijk te worden.

Deze wekelijkse column is een overweging op de lezing van de zondag. Eerwaarde Ricardo Carvalho CSsR is de parochiepriester van Maria Koningin van de Wereld (Latour) en St.-Franciscus (Livorno).

OMHOOG Jaargang 65, editie 05, 31 januari 2021



Categorieën:geloof en leven, Overwegingen

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: