door Cheryl Jacott-Daal –

Vroeger was geloven voor mij simpel: zondagse kleren aantrekken, naar de kerk gaan en luisteren naar de preek. Van een ‘retraite’ had ik nooit gehoord. Tot ik enkele jaren terug diep werd geraakt door de Heilige Geest. Toen pas ontdekte ik dat een retraite geen saai moment van stilzitten is, maar een innerlijke reis die je hart in beweging brengt. Het herinnert ons eraan dat een geloofsleven bruisend en dynamisch is.
Jouw geloof kent misschien pieken en dalen, maar stilstaan is geen optie—het vraagt dat je in beweging blijft. En in beweging kwámen we! Met twee bussen vol parochianen van de St. Alfonsuskerk, de St. Clemenskerk en Zacheus—ongeveer 60 mensen in totaal—vertrokken we op zaterdag 27 juni richting Saramacca. Dankzij gulle sponsoren kon iedereen mee. De toon werd direct gezet: dit was een rijdende kapel! Hobbelend over de weg zongen we krachtig en baden we samen de Rozenkrans van de Goddelijke Barmhartigheid. Jong en oud smolten samen tot één grote familie.

Maria als onze gids naar Jezus
Het was geen toeval dat we juist op 27 juni op pad gingen—de dag waarop de Rooms-Katholieke kerk de gedachtenis viert van Onze Lieve Vrouw van altijddurende bijstand. Een zuster van de St. Alfonsuskerk ging ons voor in het rozenkransgebed. Het herinnerde ons eraan dat Moeder Maria altijd bereikbaar is voor ons. Als liefdevolle voorspreekster brengt zij onze gebeden, onze roep om troost, hulp in nood én onze geestelijke strijd rechtstreeks bij haar Zoon Jezus.

Lofprijzing en een open hart
Op locatie opende pater Gilson de retraite en barstte er een lofprijzing los die diep raakte. Met ‘Come Holy Spirit’ and ‘Fill Our Hearts’ nodigden we de Heilige Geest uit. De sfeer was zo opgewekt dat haast niemand stil kon blijven zitten toen we inzetten met: “Kom laat ons zingen nu, Glorie Alleluia!”
De actieve, bezielde betrokkenheid van pater Marcos en pater Gilson motiveert enorm. Het deed mij onmiddellijk denken aan een video die ik eens zag van dansende pastoren die hand in hand met hun hele gemeente bewogen. Die oprechte vreugde en nabijheid van onze herders maakt God blij en doet de gemeenschap ontzettend goed; het verbreekt de afstand en nodigt iedereen uit om mee te doen.
Tijdens de pauze werd de verbondenheid direct tastbaar. De tafels stonden vol heerlijke bollen van Fernandes, fruit, cake en knapperige cassavechips. Terwijl we genoten van al dat lekkers, stonden twee oudere zusters met grote ogen na te genieten. “Ik wist echt niet dat wij als rooms-katholieken zó vurig konden zingen!” fluisterde de een. Een derde zuster van het koor keek op van haar bord en riep enthousiast: “Zó een lofprijzing wil ik wel op mijn verjaardag!” Een vierde zuster knikte instemmend en beaamde vol vuur: “Echt wel, dat zou een prachtig geschenk zijn!” Het ijs was definitief gebroken, de harten stonden wagenwijd open.

Aalmoezen geven
Een levendig geloof vraagt om een heldere spiegel. Met die insteek nam pater Kebry het woord rond het centrale thema: Eén van hart en één van ziel (Handelingen 4:32). Geïnspireerd door de eerste christenen liet hij zien dat zij destijds alles met elkaar deelden, waardoor er geen enkele noodlijdende onder hen was. Dit daagt ons vandaag de dag praktisch uit om ook naar elkaar om te kijken. Want juist door er voor een ander in nood te zijn, laten we Gods liefde zien. Durf jij te kijken naar hoe jouw zorg voor de ander bijdraagt aan een diepere verbondenheid binnen de kerk?

Pijlers van het geloof
Pater Kebry legde uit dat ons geloofsleven rust op vier pijlers, die elk een unieke rol spelen:

• Gebed: Onze dagelijkse brandstof—van het Onze Vader tot de rozenkrans en het Michaëlsgebed. Laten we de actieve gebedsgroepen in onze parochies ten volle benutten.
• Gemeenschap: Waar twee of meer bijeen zijn, daar is Christus. Dit hoort zichtbaar te zijn in onze werkgroepen—zoals de liturgie, het koor en de diakonie—die samenbouwen aan Gods koninkrijk.
• Educatie: Actieve bijbelstudie om Gods Woord echt te begrijpen is essentieel. De verhalen over Jezus’ wonderen—zoals de wonderbare visvangst—laten prachtig zien wat Zijn blijvende karakter en macht zijn. Hij is immers gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid dezelfde, waardoor we mogen geloven dat Hij ook nu nog wonderen doet in ons leven. Dit versterkt ons geloof en verandert ‘horen zeggen’ in een diep innerlijk weten.
• Eucharistie: Het absolute kloppend hart en onze meest intieme ontmoeting met Christus.

Alle vier horen bij elkaar en openen samen de weg naar geestelijke groei.

Gods genade: Biecht en Eucharistie
Het meest emotionele moment was de biecht bij pater Kebry en pater Gilson. Velen maakten dankbaar gebruik van dit sacrament van verzoening—sommigen na lange tijd, anderen zelfs voor het eerst. Aan die stap gaat vaak een intense innerlijke strijd vooraf; de confrontatie met eigen fouten en de drempel om die hardop uit te spreken, vergt moed. Maar tegenover die menselijke twijfel staat de priester, die put uit de liefdevolle volmacht die Jezus zelf aan Zijn apostelen toevertrouwde: “Als jullie iemands zonden vergeven, dan zijn ze ook vergeven” (Johannes 20:22-23). Na afloop straalde de opluchting van het gezicht van een zuster: “Ik voel me zo intens opgelucht,” zei ze met een diepe zucht. “Alsof er een loodzwaar blok van mijn schouders is gevallen.” Dat is de tastbare kracht van een nieuw, gezuiverd hart.
De kroon op de reis was de plechtige Eucharistieviering. Gedragen door lofzangen van begin tot eind vierden wij de Eucharistie. In de dienst van het Woord vonden we verdieping toen de Schrift in de homilie aan ons werd uitgelegd, waarna we onze gebeden samenbrachten. Het absolute hoogtepunt was toen wij met brood in onze handen tafelgenoot mochten zijn van Christus.

Niet de vuist, maar de handreiking
Dat twee priesters voor het altaar op de vuist gaan, vinden we ondenkbaar. Maar ondertussen ‘boksen’ we achter de schermen soms wél met elkaar door ruzies, kampen en roddels. Dat is niet wat God van ons vraagt. Wanneer we het ‘Onze Vader’ op de automatische piloot bidden, verliezen we dan soms de diepe betekenis van de woorden die over onze lippen rollen? Wat belijden we hier eigenlijk? Dat we, zonder uitzondering, broeders en zusters zijn van diezelfde Vader. Echte vernieuwing begint van binnen en wordt zowel binnen als buiten de kerkdeuren zichtbaar in hoe we met elkaar omgaan.
De ware test van Saramacca begint pas als de bussen weer in de garage staan. In de bijbel staat dat de eerste christenen één waren—in de verleden tijd. Wij worden uitgedaagd om die eenheid nú te leven. Laten we stoppen met praten in de verleden tijd. Schouders eronder, zodat we vanaf vandaag in al ons doen en laten écht één van hart en één van ziel zijn!

Categorieën:geloof en leven, verslag

Tags: Cheryl Jacott-Daal, pater Fransiskus Kebry, pater Gilson CSsR, retraite, St. Alfonsusparochie