Homilie Witte Donderdag: De innerlijke levensweg
Deze week wil ik u meenemen op misschien wel de langste en moeilijkste reis die er is: de reis naar binnen, naar ons eigen hart. Om daar te komen, moeten we leren onze tong in toom te houden. Ik laat me daarbij inspireren door het boek van Matthew Kelly, “The Forgotten Way”, ofwel “De Vergeten Weg”.
Afgelopen Palmzondag heb ik al gezegd hoe belangrijk het is om onze woorden, onze verhalen, ons geloof en onze ideeën zuiver te houden. Bij de oliewijding sprak ik over het belang van een gedisciplineerd leven. En vandaag wil ik stilstaan bij het innerlijk leven zelf. Wat is dat eigenlijk? En hoe beïnvloedt het wat we doen? Hoe kunnen we, door onze tong te beheersen, ons innerlijk leven laten groeien?
De Vergeten Weg nodigt ons steeds weer uit om een rijk innerlijk leven te ontwikkelen. Het herinnert ons eraan dat wat er in ons gebeurt, veel belangrijker is dan alles wat er om ons heen gebeurt.
We leven in een tijd waarin alles draait om het uiterlijk: status, prestaties, wat je bereikt. Maar de echte basis van een betekenisvol leven ligt vanbinnen. Daar ontstaan onze dromen, daar wordt ons karakter gevormd, daar groeit onze vriendschap met God. En toch vergeten we dat vaak.
Jezus zegt: “Jullie zijn het licht van de wereld.” God wil een groot vuur in ons hart aansteken, een vuur van licht en warmte. Iedereen die we ontmoeten, heeft dat licht en die warmte nodig. Maar het probleem is: we gooien steeds de deur open. We praten te veel. We praten als we eigenlijk zouden moeten luisteren. We praten omdat we stilte ongemakkelijk vinden. Maar stilte laat zien wat er echt in ons leeft—of dat nu rijkdom is, of juist armoede.
Elk achteloos woord is als het openen van de ovendeur, waardoor de warmte ontsnapt voordat het vuur goed kan branden. Die warmte is onze levenslust. Zonder die levenslust verliezen we onze passie voor het Evangelie. Als we God niet de kans geven om dat vuur in ons te laten groeien, worden onze zielen lauw.
Innerlijke armoede is een van de grote problemen van deze tijd. Het komt doordat we niet meer bidden, doordat we verslaafd zijn aan lawaai, en doordat we steeds worden afgeleid door alles om ons heen. Al die dingen staan in de weg van een rijk innerlijk leven.
Blaise Pascal, een Franse filosoof, zei het al: “Alle problemen van de mens komen voort uit het onvermogen om rustig alleen in een kamer te zitten.” Rust en alleen zijn—dat zijn voorwaarden om een rijk innerlijk leven te ontwikkelen. Leer je eigen gezelschap waarderen. Leer te genieten van stilte.
Ons innerlijk leven bereidt ons voor op het leven van elke dag. Daarom zijn zoveel mensen onrustig, verward, besluiteloos of voelen ze zich leeg. Het kan ontmoedigend zijn om te ontdekken dat je innerlijk arm bent. Maar er is goed nieuws: God verlangt ernaar om je te helpen een rijk innerlijk leven op te bouwen. Maar dat gebeurt niet vanzelf. Het vraagt om doelgerichtheid.
Je hebt een levensregel nodig. Net zoals Benedictus die maakte voor de kloosters in een tijd van chaos. Een levensregel is een soort spiritueel raamwerk dat je helpt om je geloof met focus en regelmaat te leven. Het is een manier om je leven te ordenen rond wat echt belangrijk is: God liefhebben met heel je hart.
Met Witte Donderdag staat de voetwassing centraal. Jezus vraagt ons elkaars voeten te wassen. Dat wil zeggen elkaar dienen. Dat begint tussen geliefden, in het gezin, aan het werk en in de kerk. Dit zijn oefenterreinen van dienstbaarheid om de medemens en de wereld te dienen.
Het woord “regel” komt van het Latijnse “regula”, dat “gids” betekent. Een levensregel is voor je leven wat een latwerk is voor een wijnstok. Het ondersteunt en stuurt je groei. Het beperkt je niet, maar helpt je juist om de goede kant op te groeien.
De Vergeten Weg is zo’n levensregel. Het mooie is de eenvoud ervan. Deze eenvoudige regel helpt ons om te focussen op een rijk innerlijk leven, midden in alle drukte en afleiding van elke dag.
Categorieën:geloof en leven
OMHOOG 
Plaats een reactie