Bemoedigen

Homilie bij de afsluiting van 24 uur gebed

Ferdinand Bol – De engel verschijnt voor Elia

Door Mgr. Choennie

Zusters en broeders,

Vierentwintig uur lang hebben wij gewaakt, gebeden, gezwegen, gezongen, geluisterd.
Vierentwintig uur lang hebben wij ons geopend voor God — soms met vurige woorden, soms met lege handen, soms met vermoeidheid in het lichaam en onrust in het hart.

En nu, aan het einde van deze gebedsdienst, stelt God ons geen ingewikkelde vraag.
Hij spreekt één eenvoudig, maar levensveranderend woord tot ons: bemoediging.

Deze homilie is een onderdeel van een serie preken die ik zal houden in de goede week gebaseerd op een boek van Matthew Kelly, The Forgotten Way. Dat boek handelt over de tekst in de brief van Jakobus hoofdstuk 3 vers 1 tot met 12 waarin Jakobus ons aanspoort om onze tong te beheersen. Wie zijn tong kan beheersen kan heilig worden. Heiligheid is de doel van ons leven. Met ons tong kunnen wij zegenen en vervloeken. Bemoedigen en ontmoedigen. Vandaag dan denk ik met u na over hoe met onze tong kunnen bemoedigen.

In de Schrift hoorden we hoe de profeet Elia, uitgeput en ontmoedigd, onder een bremstruik ging liggen en verlangde te sterven. Hij had gestreden voor God, hij had zijn uiterste krachten gegeven — en hij kon niet meer.
En God verwijt hem niets. God houdt geen preek.
Hij stuurt een engel.

De engel raakt Elia aan, geeft hem brood en water en spreekt slechts dit:
“Sta op en eet, anders gaat de reis je krachten te boven.”

Dat, zusters en broeders, is bemoediging.
Niet het ontkennen van de zwaarte van de weg, maar de belofte dat je hem niet alleen hoeft te gaan.

Ook wij zijn pelgrims. Ook ons leven is een geestelijke weg — soms helder en vreugdevol, soms dor en zwaar. En op die weg leven wij niet van brood alleen, maar van elk woord dat uit de mond van God komt.
Een van die woorden is vandaag: bemoediging.

Wat wij de afgelopen 24 uur hebben gedaan, vormt ons beeld van God.
Want ieder van ons draagt een beeld van God in zijn hart — gevormd door opvoeding, ervaringen, woorden die ooit tot ons zijn gesproken.
Woorden kunnen genezen. Woorden kunnen verwonden.
Woorden kunnen ons naar God toe trekken — of ons van Hem vervreemden.

Daarom is geestelijke vorming zo belangrijk. Daarom is gebed zo noodzakelijk.
In deze stilte, in deze aanbidding, in deze herhaling van psalmen en gebeden, heeft God ons opnieuw willen zeggen wie Hij werkelijk is:
niet een harde rechter,
niet een kille toeschouwer,
maar een Vader die bemoedigt,
een Zoon die nabij blijft,
en een Geest die troost en moed inspreekt.

De Heilige Geest — zo mogen wij Hem vandaag noemen — is de Grote Bemoediger.
Zoals op Pinksteren veranderde Hij bange apostelen in moedige verkondigers.
Zo wil Hij ook ons vandaag aanraken, juist nu we moe zijn, juist nu het gebed eindigt.

Want bemoediging is geen luxe.
Het is een elixer voor de menselijke ziel.

Een mens die wordt bemoedigd, gaat rechtop lopen.
Een kind dat wordt bemoedigd, begint te bloeien.
Een mens die wordt gezien en bevestigd, durft opnieuw te hopen.

Maar het tegenovergestelde is even waar.
Ontmoediging breekt af.
Het tast het hart aan, het zelfbeeld, het vertrouwen — zelfs het geloof.
En daarom zegt de Schrift:
“Bemoedig elkaar elke dag.”
Niet af en toe.
Niet alleen wanneer het makkelijk is.
Elke dag.

Zusters en broeders, wat wij hier hebben ontvangen, is niet bedoeld om hier te blijven.
Gebed eindigt niet bij de zegen.
Gebed wordt vruchtbaar wanneer het vlees en bloed krijgt in ons dagelijks leven.

De wereld die wij straks weer binnengaan, is vaak hard, luid en vermoeiend.
Zij breekt mensen af.
Maar jij — jij kunt opbouwen.
Met een woord.
Met een blik.
Met een houding.
Met bemoediging.

Wanneer jij iemand bemoedigt, werk je samen met de Heilige Geest.
Dan word jij zelf — misschien zonder het te weten — een engel op iemands weg.
Zoals bij Elia.

Laat dit daarom onze zending zijn, nu wij deze 24 uur afsluiten:
dat wij mensen worden van bemoediging,
dat onze woorden leven geven,
dat onze aanwezigheid hoop wekt,
dat onze stem een echo wordt van Gods stem.

En laat deze vraag met ons meegaan, niet als opdracht maar als uitnodiging:

Wie ga jij vandaag bemoedigen?





Categorieën:geloof en leven

Plaats een reactie