Dagteksten

Maandag 2 december

Dagtekst
Ps 27, 14: Wacht in vertrouwen op de Heer met een dapper, standvastig gemoed; wacht in vertrouwen op de Heer.

Overweging
Wij die christenen zijn vanaf onze geboorte, lopen veel meer het risico in te slapen en in de diepe slaap van onze gewoontes te vallen dan anderen. Advent is de tijd om op te staan en te beseffen hoeveel schoonheid er schuilgaat in je geloof. We hebben Christus, de mooiste van de mensenkinderen. We hebben Maria, de kerk, al die broers en zussen over heel de wereld. Wie kan onze rijkdom beschrijven? Maar wij laten ons verdoven door de slaap van onze gewoontes. Het is tijd om wakker te worden, tijd om te stoppen ons te beklagen over alles wat slecht gaat om de grote goedheid van God om ons heen te zien. Onze grote bekoring is om niets nieuws meer te verwachten, om op automatische piloot te vliegen en onverschillig te blijven voor de toekomst: wat voor nieuws kan de toekomst nog brengen? Er is niets nieuws onder de zon! Maar een echte mens op weg staat altijd open voor het onverwachte en het onvoorziene. De Heer komt tot ons op elke dag van ons leven: hij is er in alle omstandigheden. Ga niet voorbij aan die duizenden momenten van genade dat hij bij je is. Wees dus waakzaam, zodat je hem telkens weer ziet!

Gebed
God van mensen, verwachting en verlangen, omkeer en nieuwe begin, wees licht in mijn bestaan. U dank ik voor het licht dat er is, daglicht, iedere morgen opnieuw, voor de belofte dat het duister van de nacht een halt is toegeroepen. U dank ik, dat uw licht omstraalt, wie niet gezien wordt of naamloos is, wie geen stem heeft in onze geschiedenis, dat u hun God wilt zijn, onze stem en hoop, dat geen leven vergeefs is in uw ogen. U dank ik voor het verlangen in mensen waaruit leven ontstaat en omkeer, water dat stenen breekt: voor wie brood deelt en verwachting, voor wie geborgenheid biedt, een open huis, voor wie een opening zoekt in wat afgesloten lijkt. Amen


Dinsdag 3 december

Dagtekst
Daniël 12, 12: Gelukkig zijn degenen die volharden en dertienhonderdvijfendertig dagen bereiken!

Overweging
Een christen zou een mens van leven moeten zijn. Hij bekleedt zich met Christus, niet als een uiterlijke mantel, maar in een eenheid met een levend Iemand: hij volgt een Verlosser en Redder. Christus is niet zomaar een lamp om helder te zien; hij is de Bron van kracht die ons in beweging zet en vooruit doet gaan. De advent is dus vooral een tijd om je blik te fixeren, niet alleen op wat gaat komen, maar op degene die komt. Dat maakt onze verwachting zo specifiek: wij wachten op Iemand. Op een andere manier dan je iemand verwacht die op de bel drukt of een brief die de postbode bij je bezorgt. Kerstmis is veel mooier dan zomaar een brief van God aan ons. Met Kerstmis stuurt God ons zijn Zoon. Onze weg is niet zomaar een weg, het is de levende Christus zelf. En ons geluk is dit te beseffen en ervan te leven. Laten wij dus uitgaan om hem te ontmoeten.

Gebed
Goede God, U vraagt van mij om waakzaam te zijn. Laat mijn hart niet verstenen. Open mijn ogen Heer verblinden, zodat ik met mijn hart kan te kijken om zorgzaam om te gaan met mijn medemens, die wakker blijven en aandacht hebben voor wat niet opvalt. Heer, ik wil graag attent blijven, met een wakkere geest in het leven staan. Amen


Woensdag 4 december

Dagtekst
Mt 6, 28: En wat maak je je bezorgd over je kleren? Leer van de lelies op het veld hoe ze groeien. Ze werken niet, ze spinnen niet.

Overweging
Christenen verzanden soms in de overtuiging dat geloven de allerintiemste en allerindividueelste emotie is van het menselijke hart, ernstig en belangrijk, maar een privézaak. Daarom denk je in geloofszaken geen raad meer nodig te hebben: je maakt zelf wel uit waar je naartoe gaat. Maar geloven is geen ideologie, het is ook niet de allerintiemste expressie van mijn gevoelens. Geloven is gaan staan in een relatie, vrijwillig, een relatie tot God, van wie ik aanvaard dat hij eerst heeft gesproken voordat ik hem had gezien. Een relatie tegenover andere mensen, want geloven doe je met velen, nooit alleen: je vormt dus wat wij noemen ‘kerk’. Om tot geloof te komen moet je een lange weg afleggen. Geloven is niet meer zomaar gegeven. Geloof vraagt groei en tijd. We moeten ons bevrijden van de kramp dat je het geloof meteen kunt doorhebben, helemaal en juist. Kan dat nog wel in deze tijd? Alleen bij uitzondering. Tot geloof komen vraagt een drievoudige oefening: geloof zuig je niet uit je duim, dus je hebt wat kennis nodig. En geloof is een zaak van het hart: het brengt je in een soort besef van kindschap en van afhankelijkheid van de Vader. Ten slotte is geloof ook beleving: het gaat over je hele menszijn.

Gebed:
Opgestane Christus, U blaast over Uw heilige Geest als in een lichte bries en U zegt tot mij: Vrede met u. Als ik mij voor uw vrede openstel en mij daarvan laat doordringen tot in de lagen van mijn hart waar bitterheid en hardheid de boventoon voert, dan bereid ik mij er op voor dragers van verzoening te worden daar waar U mij plaatst. Maar U weet dat ik soms de weg niet meer weet. Heer, Helpt U mij in stilte te wachten om te midden van de mensen het licht van de hoop te kunnen doen oplichten. Amen.


Donderdag 5 december

Dagtekst
Heb 13, 14: Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar zijn op zoek naar de stad van de toekomst.

Overweging
Wie in het wachten op God volhardt, zal rondom zich tekens van hoop zien. Hij zal bemoedigd worden door het vele goede, dat rondom hem aan het gebeuren is. Hij zal ervaren, dat sinds Kerstmis God bezig is iets nieuws te beginnen, omdat ook het Kerstkind een teken van hoop is, een teken van een definitief nieuwe toekomst. Wie denkt dat hij na Kerstmis niet meer hoeft te verwachten, zal bedrogen uitkomen. Wie het wachten niet opgeeft, houdt de spanning erin. Hij zal met alle kracht proberen de toekomst dichterbij te halen. Hij wordt zelf teken van hoop en dat is precies wat God wil.

Gebed
Liefdevolle Vader, aangesteld tot wegbereiders van uw rijk wordt mijn verlangen soms te sterk. Kon ik het maar zien, kwam het mij maar tegemoet. Maar Heer ik zie het niet als ik mijn ogen niet open voor het onrecht dat binnen uw rijk niet kan bestaan. Het komt mij niet tegemoet als ik mij tevreden erbij neerlegt bij kleine stapjes in Uw richting. Dooradem mij, Heer, met uw geest van raad en sterkte en maak mij vurig in mijn beslissingen ten gunste van uw rijk. Amen.


Vrijdag 6 december

Dagtekst
Mt 11, 3: Bent U het die komen zou, of hebben we een ander te verwachten?

Overweging
Geduldig wachten op God is een blij soort verwachting. Als we niet meer verwachten, raken we verstrikt in het heden. Als we verwachtingsvol leven, staan we open voor de vreugde die ons kan overkomen. In de evangelies zegt Jezus heel vaak dat we onze ogen open moeten houden en waakzaam moeten blijven. En Paulus zegt: ‘U weet dat het uur om uit de slaap te ontwaken reeds is aangebroken. Nu is onze redding dichterbij dan toen wij tot het geloof kwamen. De nacht loopt ten einde, de dag breekt aan. Laten wij ons dus ontdoen van de werken van de duisternis en ons toerusten met de wapens van het licht.’ (Rom 13,11-12). Verwachtingsvol uitzien naar Gods komst houdt ons vitaal en bij de tijd. Uitzien nar de vervulling van Gods beloften houdt in dat we vol aandacht zijn voor de weg die we hier en nu volgen.

Gebed
God van licht en vrede, Uw Licht breekt door in mensen waar gedeeld wordt van de overvloed die we hebben. Waar in het delen minder juist méér blijkt te zijn. Uw Licht breekt door in mensen waar samen gegeten wordt en de ander niet vergeten. Waar in het samen eten, u aan tafel komt. Uw Licht breekt door in mensen waar een kleine landbouwer kan leven van een klein stukje land. Waar niet alleen zijn familie gevoed wordt maar ook zijn kinderen naar school gaan. Waar geleefd wordt zoals u het bedoeld heeft. Zo breekt uw Licht door in ons mensen. Heer zo vraag ik U, leer mij om ook zo te leven en op te kijken naar U; om zo het licht doen stralen naar mijn medemens. Amen.


Zaterdag 7 december

Dagtekst
Lc 1, 38: Maria zei: ‘Ik ben de dienares van de Heer; laat met mij gebeuren wat u gezegd hebt.

Overweging
Een moment van vervulling, waarin God zo echt en tastbaar nabij is dat we nauwelijks kunnen geloven dat niet iedereen dat óók ziet – zo’n moment mogen we meemaken om ons gebedsleven en onze dienstbaarheid aan anderen te verdiepen en te versterken. Als we God in een moment van volheid hebben ervaren, blijven we levenslang uitzien naar hereniging met God en willen we anderen vertellen over de God die we ontmoet hebben.
Jaren na Jezus’ dood zegt Petrus dat zijn ervaring op de berg Thabor aan de oorsprong staat van wat hij nu getuigt: ‘Toen wij u de macht en de komst van onze Heer Jezus Christus verkondigden, beriepen wij ons niet op vernuftig bedachte mythen, maar wij spraken als ooggetuigen van zijn glorie … toen wij met Hem op de heilige berg verbleven.’ (2 Pe 1,16-18). Als wij God mogen zien op bijzondere momenten van ons leven, dan is dat ook bedoeld om anderen daarin te laten delen.

Gebed:
Lieve God, in vertrouwen wacht ik de toekomst, kome wat komt. U kent mijn hart, mijn ziel, mijn onzekerheid, en tegelijk ook mijn standvastigheid, mijn diepe wens om door te gaan
op de ingeslagen weg. Als U met mij gaat, bij mij blijft, dan durf ik voortgaan. In vertrouwen wacht ik de toekomst, kome wat komt! Amen.